Και εγώ πού βρίσκομαι μέσα σε όλα αυτά;

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε ότι η ιστορία ενός ανθρώπου ίσως αρχίζει πολύ

πριν από τον ίδιο. Ότι το σώμα, το νευρικό μας σύστημα, η παιδική ηλικία, οι

σχέσεις και, σύμφωνα με ορισμένες επιστημονικές μελέτες, ακόμη και βιολογικά

αποτυπώματα από προηγούμενες γενιές μπορούν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον

οποίο υπάρχουμε σήμερα.

Και τότε γεννήθηκε μέσα μου μια άλλη ερώτηση.

Και εγώ πού βρίσκομαι μέσα σε όλα αυτά;

Αν όλα αυτά με επηρεάζουν, τότε ποιος είμαι πραγματικά; Είμαι τα γονίδιά μου; Οι

εμπειρίες μου; Οι φόβοι μου; Οι πεποιθήσεις που μεγάλωσα πιστεύοντας;

Ή μήπως είμαι κάτι περισσότερο από όλα αυτά;

Δεν ξέρω αν υπάρχει μία σωστή απάντηση. Ξέρω όμως ότι, αν πιστέψω πως είμαι

μόνο όσα μου συνέβησαν, τότε η ζωή μου μοιάζει ήδη αποφασισμένη.

Αν πιστέψω ότι είμαι μόνο οι φόβοι μου, τότε θα συνεχίσω να τους υπακούω.

Αν πιστέψω ότι είμαι μόνο οι σκέψεις μου, τότε δύσκολα θα μπορέσω να δω ότι

πολλές από αυτές δεν γεννήθηκαν καν από εμένα.

Κάθε άνθρωπος που έχω συναντήσει κουβαλά κάτι που δεν χωρά εύκολα σε καμία

θεωρία. Μια μοναδικότητα, εαν τρόπο να αγαπά, να δημιουργεί να συνδέεται να

δίνει νόημα και χρώμα στη ζωή του.

Αυτό είναι που με κάνει να πιστεύω πως δεν είμαστε μόνο η ιστορία μας.

Είμαστε και ο τρόπος με τον οποίο τη συναντάμε. Η συστημική σκέψη ήταν για μένα

μια μεγάλη αλλαγή οπτικής. Όχι γιατί μου έδωσε όλες τις απαντήσεις, αλλά γιατί

σταμάτησα να ψάχνω ποιος φταίει και άρχισα να βλέπω ότι κάθε άνθρωπος ανήκει

σε ένα μεγαλύτερο σύνολο.

Παράδοξα όμως, αυτή η οπτική δεν με έκανε να νιώσω μικρότερη. Με έκανε να

νιώσω πιο ελεύθερη. Γιατί όταν βλέπεις ότι ένα κομμάτι της ιστορίας πέρασε μέσα

από εσένα, μπορείς να σταματήσεις να το θεωρείς ολόκληρη την ταυτότητα σου.

αλλά και να πεις αυτό σταματάει εδώ με εμένα.

Είναι σαν να κοιτάζεις ένα μόνο κομμάτι ενός παζλ και να προσπαθείς να

καταλάβεις τι απεικονίζει. Όσο σημαντικό κι αν είναι αυτό το κομμάτι, η εικόνα δεν

γίνεται πραγματικά κατανοητή αν δεν δεις και όλα τα υπόλοιπα γύρω του.

Μπορείς να το τιμήσεις χωρίς να εγκλωβιστείς σε αυτό. Αλλά και να το

αναγνωρίσεις χωρίς να συνεχίσεις να το αναπαράγεις. Και κάπου εκεί αρχίζει να

αποκτά άλλο νόημα και η συνειδητότητα.

Η στιγμή που μπορώ να παρατηρήσω μια αντίδραση χωρίς να ταυτιστώ μαζί της.

Να δω έναν φόβο χωρίς να πιστέψω ότι είναι η αλήθεια μου, και να αναγνωρίσω

ένα μοτίβο χωρίς να το ονομάσω χαρακτήρα.

Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι ο σκοπός της ζωής είναι να απαλλαγούμε από κάθε

δυσκολία. Ούτε να διαγράψουμε την ιστορία μας. Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να

γινόμαστε όλο και πιο αυθεντικοί.Αυθεντική έκφραση είναι όταν αυτό που εκφράζω προέρχεται από μια συνειδητή

επαφή με τον εαυτό μου και όχι από έναν αυτόματο μηχανισμό που

ενεργοποιήθηκε χωρίς να το καταλάβω. Να ξεχωρίζουμε λοιπόν λίγο λίγο, τι είναι

πραγματικά δικό μας και τι απλώς περάσαμε κουβαλώντας μέχρι εδώ.

Ίσως τελικά η ελευθερία να μην βρίσκεται στο να αλλάξουμε το παρελθόν, αλλά

στο να μην αφήσουμε το παρελθόν να αποφασίζει μόνο του για το μέλλον. Γιατί

μπορεί να είμαστε μέρος μιας μεγάλης ιστορίας. Δεν παύουμε όμως να είμαστε και

οι μοναδικοί άνθρωποι που μπορούν να γράψουν το επόμενο κεφάλαιό της.